Hatırlayın Sevilla’lı Capel’i, değme tiyatrocuya taş çıkarmıştı Fenerbahçe önünde, ahlaksızca oynayarak. Başta Rudy Fernandez olmak üzere, 17 yaşındaki çocuk Rubio’dan, bu numaralardan fazla anlamayan Çek Cumhuriyeti’den Barton’a kadar (ona bile öğretmişler), her pozisyonda tavuk gibi çırpınıyorlar hakemden bir düdük alabilmek için. Taraftarları da öğle. Alışmışlar şımarıklığa, istedikleri olmayınca çocuk gibi ağlıyorlar, kazanınca da çocuk gibi seviniyorlar. Nasıl bir ruh halidir anlamadım. Evlerindeki Avrupa Şampiyonası finalinde ağlaya ağlaya vermişlerdi şampiyonluğu Yunanlılar’a. Hakemler bile en sonunda dayanamayıp artistlik yapan bu Rudy Fernandez’e teknik faul çalmıştı. Efendi olmak her zaman işe yaramıyor işte sayın Murat Özyer, arada bir Obradovic gibi terbiyesizleşip hakemlere hadlerini bildirmek gerekiyor. Çünkü nlar bazen bu dilden anlıyorlar. Dedik ya Joventut nasıl olsa kazanırım havasında çıkmış. Tam 3 top kaybı yaparak başladılar oyuna, ama bu işin uzmanı (!) Galatasaray altta kalır mı. Kalmadı tabi, 4 dakikada 4 top top kaybı yapan hemen. Savunma desen evlere şenlik. Bom boş pozisyonda tam 6 üçlük buldu Joventut, farkı da açtı çabucak. Alan savunması hiç oturmadı. Pres yapalım dediler, 2 kişi basıyor, 3’ü geri dönmüş presten haberleri yok. Bu kadar koordinasyondan uzaktı ilk yarı bizimkiler. Top kayıplarını saymıyorum. İkinci yarı iki kere maçı kafa kafaya getirdik. Ama iyi savunma yaptığımız anlarda bile gibi ribauntları alamadık en kritik anlarda. Tam rakibi yakalamaya giderken, topları kaybedip kaybedip geri döndük. Altyapı takımları bile topu kenardan çıkarırken 5 saniye hatası yapmaz, 2 kere yaptı Galatasaraylı oyuncular. Sen kendinden üst düzey bir takıma karşı, ne kadar mücadele etsen de 22 top kaybı yapar, tam 16 tane hücum ribauntu verirsen maç kazanamazsın. Bu rakamlarla, kimseyi yenemezsin zaten. Bu kadar saflık (!) olmaz. 22 kayıp ve 16 hücum ribauntu düz hesapla 76 sayı yapıyor 76. Aslında o kadar yakındık ki finale...

FANATİK           /           GÖKHAN GERMAN