Zaten bu iki periyotta Ermal olmasa, maç çoktan bitebilirdi. İkisi üç sayıdan 16 sayı atan Ermal, takımının ilk yarı skorunun yarıdan fazlasını kaydetti. 6 ribaundu ve bir bloğu ile takımını tutabildiği kadar ayakta tutmaya çalıştı.

Fenerbahçe’de ise “Kral Solomon” geri dönmüştü. Mustafa’nın bunaltıcı, yapışkan bire bir savunması ve presi bile onu bozmadı. İlk 2 periyotta 6/7 ikilik, bir üçlük, 3 ribaunt 3 top çalma ve 2 asist ile oynarken, hızlı hücum ve sette de başarılıydı. Bu iki periyotta takımda oynayan tüm oyuncular, görevlerini genelde iyi yapınca, 17 sayılık devre farkı geldi.

3. periyotta farkı uzun müddet aynen korudular. Çünkü savunma direncini korudular, hücumda da özellikle Mirsad’la başarılı oldular. Bu periyotun son 2 dakikasında, savunma dağılırken, hücumda da tıkanıklık başladı. Fark da 8 sayılara kadar indi. Son periyotta, genelde fena olmasa da, savunma zaman zaman açıklar verdi. Savunmanın caydırıcı ismi ve hücumda koçun çember altı hücumlarında sorumluluk verdiği Semih, üst üste 4 hücumundan sayı çıkaramadı. Serbest atışları kullanamadı. Efes de farkı 6’ya düşürerek, maça ortak oldu. Ancak F.Bahçe final vizesini kafaya koymuş, bırakmıyordu. “Hırs çılgını “Mirsad’ın, çılgın skor üretimi” farkı yeniden 13’lere kadar çıkardı. Ancak son dakikada üst üste boş hücumlar, Efes’in başarılı hücumları ile fark 4’e kadar düştü. Bu anlarda, taktik fauller fena değerlendirilmedi. Sonuçta, bu sezon yaşadıkları büyük şanssızlıklarla da olsa buraya kadar gelen Efes gibi bir takımı elediler. Finale kadar geldiler. Koç Tanjeviç ve oyuncularını çok başarılı buluyorum. Müthiş hırslarını görüyorum. Bu savunmalarına, daha da bir dikkat ederlerse, şampiyonluk yolunda büyük şans veriyorum.

AKŞAM                /                AVNİ BAŞOĞLU