Fenerbahçe’de ise bu tip oyunculardan fazlasıyla var. Önce son 13 final maçının, 12’sini kazanan Ömer Onan, Mirsad ve Oğuz Savaş’tan başlayalım. Ömer Onan yine finallere damgasını vuran isim oldu. Geçen yıl Nicholas’ı bitiren, hücumda da mükemmel oynayan Ömer, vasat bir sezon geçirse de finalde kimliğini ortaya koydu, Tutku’yu etkisiz hale getirdi, son iki maçın da başkahramınıydı. Keza Mirsad. Önce Ülker, ardından da Fenerbahçe Ülker forması ile arka arkaya 3 şampiyonluk yaşayan isimlerden biri. Euroleague tarihinin ribaunt kralı. O ribauntu, havadaki topu kendinden çok daha uzun ve güçlülerin arasından sıyrılıp almak için uzun boy değil, mangal gibi yürek gerekiyor. O yürek, onda fazlasıyla var, kazanma hırsı ve azmi de. Bu nedenle de kariyerinde bir çok şampiyonluk var Mirsad’ın. Oğuz da 12’de 11 yapanlardan. Bazen çok oynadı, bazen hiç. Ama küsmedi, Türkiye’nin en yetenekli pivotlarından biri kendisi.. Görevini fazlasıyla yaptı.
Gelelim “Kral” Solomon’a. O zaten doğuştan şampiyon. Eski kıtaya adım atar atmaz PAOK ve Hapoel Jerusalem’le Avrupa şampiyonu oldu, Efes Pilsen, Maccabi Tel Aviv ve Fenerbahçe ile lokal şampiyonluklara imza attı, dün de o kupayı bir kez daha gururla kaldırdı. Kaptan Mrsiç, Semih ve Rasim bazen başroldeydi, bazen görev adamı, ama onlar şampiyondu zaten. Yenilerden Kinsey, White ve Ömer Aşık’ın karakterleri, Fenerbahçe’nin büyüklüğüne çabucak uyum sağladı. Çok maç kazandırdı, Fenerbahçe’yi daha da yukarı taşıdı bu üçlü. Preldziç de genç yaşında yuvasından uçmasına rağmen dönem dönem önemli katkılar yaptı.
Bütün bu saydığımız oyuncular zaten tarihi sayısız başarılarla dolu, şampiyonluk geleneği tavan yapmış bir kulübün bünyesinde biraraya gelip, arkasında da muhteşem bir taraftar gücü bulunca zirveye koşması kaçınılmazdı. Öyle de oldu, Fenerbahçe sonuna kadar hak ettiği şampiyonluklara bir yenisini daha ekledi. Tebrikler şampiyon...

FANATİK               /               GÖKHAN GERMAN